Zeynep Okula Başlıyor

Zeynep Okula Başlıyor

Bugün Zeynep’in içi içe sığmıyordu. Zeynep yarın okula başlıyordu. Artık yedi yaşındaydı. Mavi önlüğü fırfırlı yakası odasında asılı, onları izliyordu. Annesi ona en sevdiği pembe çantadan almış.

Zeynep:

– Anneciğim, çantama ne koymam gerekiyor?

– Sanırım ilk gün için silgi, kurşun kalem ve defterini alman yeterli olacak, dedi annesi.

Çantasını hazırlarken “Acaba yeni okulum nasıl?” Yeni arkadaşlarımla ve öğretmenimle tanışmak için can atıyorum.” diye geçirdi içinden.

Zeynep erkenden uyandı. Annesi odasına geldi ve:

– Günaydın Zeynep, bugün okulun ilk günü. Birlikte hazırlanalım. Sonrada kahvaltıya. Okulda enerjiye ihtiyacın olacak. Zeynep:

– Anneciğim beslenme çantamda hazır değil mi?

– Evet. Tatlım. herşeyin hazır, dedi annesi gülümseyerek.

Zeynep:

Çikolatalı keklerden de koydun mu anne? diye sordu.

Annesi:

– Tabi kızım, fazla koydum. Arkadaşlarına da ikram edersin.

Hazırlandılar ve neşe içinde yola çıktılar. Zeynep annesinin elini sıkı sıkı tutuyordu. Bugün okulun ilk günü olduğu için okula annesi ile birlikte gidiyordu. Ama diğer günler okul servisine binecekti.

Nihayet okula geldiler. Büyükçe bir kapıdan içeri girdiler. Okulun bahçesi kocamandı.  Cıvıl cıvıl çocuklarla doluydu.

Etrafına bakındı:

– Aaa. Anne, Hülya teyze ve Özgür de buradalar.

Annesi:

– Evet Zeynep. Özgür de bu okula gidecek.

Zeynep ve annesi onların yanına gittiler. Özgür annesinin bacaklarına yapışmış ağlıyordu. Zeynep şaşkınlıkla:

 

– Merhaba Özgür. Neden ağlıyorsun?

Özgür gözlerini oğuşturarak:

– Ben annemden ayrılmak istemiyorum.

Zeynep’in annesi Özgür’ün başını okşayarak:

– Özgürcüğüm senin yaşında bütün çocuklar bugün okula başlıyor. Öğretmenleriniz çok iyi Okul sizin ikinci yuvanız, dedi.

Zil çaldı. Bütün çocuklar sıra oldular. Annesi, Zeynep’i öğretmeni Sevgi Hanım’ın yanına götürdü. Annesi:

– Zeynepciğim ben artık gidiyorum. Öğretmeninin sözünün dışına çıkma. Okul çıkışında seni almaya geleceğim. diyerek ayrıldı.

Zeynep bir an kendini yalnız hissetti. Sevgi Öğretmene baktı. Gözlerindeki gülümsemeyi görünce kendini güvende hissetti.

Sevgi Ögretmen:

– Gelin bakalım çocuklar, size sınıfımızı göstereyim. Çocuklar biraz ürkek, biraz şaşkın bir tavırla sınıflarına girdiler.

Zeynep:

– Burası ana sınıfından çok farklı. Sıralara oturmamız gerekiyor. Kocaman bir yazı tahtası var. Galiba şuradaki sandalye ve masa da öğretmenimiz için, diye düşündü.

Sevgi Öğretmen:

– Yeni okulunuza ve sınıfınıza hoş geldiniz çocuklar. Bugünden itibaren bütün yıl birlikteyiz. Sevgi Öğretmen, öğrencilerine okulu gezdirdi. Okulun bölümlerini tanıttı. Okul kurallarını öğrencilerine anlattı. Ama Zeynep’in aklı Özgür’deydi. Acaba hala ağlıyormuydu.

Zil çaldı. Bütün öğrenciler bahçeye çıktılar. Zeynep koşarak Özgür’ün yanına gitti. Özgür kendisine bir arkadaş bulmuştu bile.

Zeynep:

– Merhaba Özgür. Artık ağlamadığına sevindim.

Özgür:

– Merhaba Zeynep. Yok artık ağlamıyorum. Öğretmenim ve arkadaşlarım çok iyiler. Bu da yeni arkadaşım Umut.

Üçü birlikte doyasıya oynadılar. Zil çaldı. Teneffüs bitti. Herkes sınıfa girdi.

Sevgi Öğretmen:

– Haydi çocuklar, şimdi ders zamanı. Defterinizi ve kalemlerinizi çıkarın. Önce çizgiler çizeceğiz. Bunları güzel yapın ki yazmayı kolay öğrenin.

Sevgi Öğretmen, çizgi çalışmasını bitirenlerin önüne beyaz kağıt koydu.

– Şimdi de herkes boya kalemleriyle resim yapsın, dedi. Zeynep çantasına baktı. Çantasını iyice karıştırmıştı. Ama boya kalemlerini bir türlü bulamıyordu. Kendi kendine “Galiba evde unuttum. Kalemlerim olmazsa resim yapamam ki! Ne yapacağım şimdi ben “diye düşünmeden edemedi. Öğretmen onu görmesin diye utancından sıranın altına saklandı. Bir süre sonra onu fark eden arkadaşları gülmeye başladılar. Sevgi Öğretmen tebessüm ederek:

– Zeynepçiğim ne arıyorsun sıranın altında?

Zeynep:

– Hiç öğretmenim, şey … Boya kalemlerimi unutmuşum da …

Sevgi Öğretmen:

– Çocuklar bunlar utanılacak şeyler değil. Biz bir aileyiz ve her şeyimizi paylaşabiliriz.

O sırada Zeynep’in arkasında oturan çocuk:

– Bak benim rengarenk boya kalemlerim var. İstediğini kullanabilirsin. dedi. Zeynep sevinçle kalemleri aldı ve resim yapmaya başladı.

Okulda zaman çok çabuk geçmişti. Eve gitme vakti gelmişti bile. Annesi bahçede Zeynep’i bekliyordu. Zeynep yaptığı resim alinde olarak annesinin yanına gitti ve:

– Anneciğim bu sana okuldan ilk hediyem. Okulda çok şey öğrendim. Ben okulumu çok sevdim. dedi.

Annesinin elini tutarak neşe içinde evinin yolunu tuttu.

Okul Öncesi için Eğitici- Öğretici Öyküler

Yazar: masal-oku.com

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir